Het volgende citaat kwam ik een tijdje terug tegen. Omdat we vanavond weer een wijkgebedsavond hadden moest ik hier aan denken: niemand kwam opdagen (we hadden twee afmeldingen).

En dat doet mij pijn. Christenen die niet bereid zijn dat éne uurtje voor hun wijk te bidden?

Gebedsarmoede één van de grootste zonden

“Christenen onderschatten bidstonden. Gebed is een ondergeschoven kindje,” zegt evangelist Henk Binnendijk. “Het merendeel van de christenen is zich te weinig bewust van wat God door gebed heen doet. De gebedsarmoede is één van de grootste zonden binnen het christendom. Gebed is één van de middelen waarmee wordt gebouwd aan Gods Koninkrijk.”

Het feit dat tijdens de door kerken georganiseerde bidstonden een klein percentage van de gemeenteleden deze bijeenkomsten bezoekt, valt ook Binnendijk op. De voormalig televisieprogrammamaker en -presentator is regelmatig tijdens de bidstonden in zijn gemeente aanwezig. Voor veel gemeenten is het een lastige situatie, want hoe zorgt men ervoor dat mensen wel tijd vrijmaken voor bidstonden? “Bidden dat er meer mensen komen. Dat is de enige weg,” zegt Binnendijk.

“Gebed is spreken en luisteren. Tijd vrijmaken voor gebed is voor veel christenen een moeilijk punt. Er wordt te weinig de stilte opgezocht in de drukte van deze tijd. Gebed is als een antenne. Paulus zei: ‘Bid zonder ophouden’ en David zei: ‘Ik ben één en al gebed’. Het is belangrijk om alles biddend voor te bereiden en uit te werken. Het begint altijd met gebed met als gevolg dat God iets doet,” laat Binnendijk weten.

Strijd

Dat gebed strijd met zich meebrengt, blijkt het volgende door Binnendijk gegeven voorbeeld: “Toen Mozes zijn arm ophief tijdens de strijd tussen de Israëlieten en de Amelekieten won Israël. Hief Mozes zijn arm niet op, wonnen de Amelekieten.” Dat het niet goed gaat met het kerkelijk leven in Nederland is ook Binnendijk niet onbekend. “Het geringe gebedsleven is daarvan één van de belangrijkste oorzaken.”